Cyfroteka.pl

klikaj i czytaj online

Cyfro
Czytomierz
00455 006664 18457331 na godz. na dobę w sumie
Per Aspera ad Astra. Podręcznik do nauki języka polskiego. Ćwiczenia rozwijające sprawność czytania (C1) - ebook/pdf
Per Aspera ad Astra. Podręcznik do nauki języka polskiego. Ćwiczenia rozwijające sprawność czytania (C1) - ebook/pdf
Autor: Liczba stron: 229
Wydawca: UNIVERSITAS Język publikacji: polski
ISBN: 97883-242-1108-1 Rok wydania:
Lektor:
Kategoria: ebooki >> praktyczna edukacja, samodoskonalenie, motywacja
Porównaj ceny (książka, ebook, audiobook).

Per aspera ad astra to podręcznik dla cudzoziemców na poziomie zaawansowanym (C1) z ćwiczeniami rozwijającymi i doskonalącymi sprawność czytania oraz strategie pracy z tekstem. Stanowi on kontynuację pracy Kto czyta - nie błądzi (2007). Podobnie jak część pierwsza składa się z ośmiu jednostek, w których znajduje się kilka tematycznie powiązanych tekstów. Towarzyszą im rozmaite ćwiczenia. Jedne służą doskonaleniu sprawności czytania, inne rozwijają strategie globalnego, selektywnego i szczegółowego rozumienia tekstu, jeszcze inne koncentrują się na poszerzaniu lub uaktywnianiu zasobu leksykalnego uczących się. Większość typów zadań wykorzystywanych jest w egzaminach certyfikatowych sprawdzających stopień opanowania sprawności czytania w języku polskim jako obcym.

Praca z podręcznikiem umożliwia więc uczącym się jednoczesne zapoznawanie się z technikami egzaminacyjnymi. Jednostkę zamykają sekcje Słowa, które warto zapamiętać oraz Powiedz albo napisz. Pierwsza zawiera te wyrazy, zwroty i wyrażenia, które pojawiły się w wypowiedziach pisemnych i zostały uznane za warte zapamiętania i/lub przypomnienia; druga ma za zadanie zachęcić użytkowników do przygotowywania dłuższych wypowiedzi ustnych i/lub pisemnych na tematy poruszane w tekstach.

Znajdź podobne książki Ostatnio czytane w tej kategorii

Darmowy fragment publikacji:

ISBN 97883-242-1108-1 Spis treści Wstęp . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 Rodzina XXi Wieku Nie żyjemy dla siebie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 11 Rodzina wielorodzinna . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 17 Dzieci to skarb . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 21 Smutny świat ludzi młodych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 25 Lęk przed wychowywaniem . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 26 Słowa, które warto zapamiętać . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 30 Powiedz lub napisz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 31 CieRPliWośCią i PRaCą ludzie Się bogaCą O pracy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 35 Najważniejszy klin . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 38 Sytuacja na rynku pracy a stan zdrowia społeczeństwa . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 43 Ósmy dzień . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 48 Sytuacja kobiet na polskim rynku pracy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 51 Emigrują specjaliści . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 54 Lekarze w Wielkiej Brytanii . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 55 Słowa, które warto zapamiętać . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 56 Powiedz lub napisz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 58 zdRoWym być i … WięCej niC Wirusy i losy świata . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 61 Zakażenia XXI wieku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 68 Grypa kontra medycyna – 1:0 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 72 Jak zapewnić sprawność układu odpornościowego? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 76 Styl życia a zdrowie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 79 Zdrowie Polaków . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 80 Słowa, które warto zapamiętać . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 82 Powiedz lub napisz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 83 Potęga Smaku i zaPaChu Wielki powrót smaku i zapachu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 87 Ekożywność podbija Zachód . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 92 Pod dobrym znakiem . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 93 Ludzie spod znaku ślimaka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 97 Produkt czysty jak łza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 100 Co to jest GMO? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 104 Co Polacy sądzą o GMO? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 106 GMO – i wszystko jasne? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 108 Słowa, które warto zapamiętać . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 110 Powiedz lub napisz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 111 W SzPonaCh nałogÓW Nikotynowa narkomania . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 115 W szponach nałogów . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 120 Policyjny raport . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 122 Węgrzy, a nie Polacy piją najwięcej alkoholu w Unii Europejskiej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 124 Choroba duszy . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 125 Wygnanie z raju . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 130 Terapia i co dalej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 133 Słowa, które warto zapamiętać . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 139 Powiedz lub napisz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 140 Ciemne StRony żyCia Łamanie prawem . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 143 Spór o szubienicę . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 150 Przestępstwa, wykroczenia, kary . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 158 Kara śmierci . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 159 Przestępcy seryjni . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 161 Cel – ujawniać . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 163 Raport 2005 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 167 Słowa, które warto zapamiętać . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 168 Powiedz lub napisz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 169 media, Czyli CzWaRta Władza Zawód: dziennikarz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 173 Osiem predyspozycji do zawodu reportera . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 180 Media, czyli nowa rzeczywistość . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 181 Świętujemy dzień blogu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 187 Głupia czwarta władza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 188 Piąta władza . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 189 Słowa, które warto zapamiętać . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 190 Powiedz lub napisz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 191 kuP! zRÓb! PRzyjedź! zobaCz! – Czyli W dziSiejSzym śWieCie Reklamy Reklama dźwignią handlu . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 195 Polacy o reklamie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 202 Reklama cierpienia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 206 Reklama społeczna . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 211 Słowa, które warto zapamiętać . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 213 Powiedz lub napisz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 214 klucz (do wybranych ćwiczeń) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 215 bibliografia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 227 Wstęp książka Per aspera ad astra stanowi kontynuację podręcznika Kto czyta – nie błądzi (universitas, kraków 2007) . Podobnie jak w części pierwszej, w każdej z ośmiu jednostek znajduje się od czte- rech do sześciu tekstów powiązanych tematycznie . tematy poszczególnych części zostały zaczerp- nięte z katalogu poziomu zaawansowanego (C2), zawartego w Standardach wymagań egzamina- cyjnych (2003) . tekstom towarzyszą rozmaite zadania1 – niektóre służą rozwijaniu i doskonaleniu strategii czytania (mowa tu o czytaniu selektywnym, globalnym i szczegółowym); inne mają zachę- cić uczących się do dyskusji, stawiania hipotez, wyciągania wniosków; jeszcze inne – koncentrują się na poszerzaniu (lub uaktywnianiu) ich zasobu leksykalnego . zadaniem ćwiczeń leksykalnych towarzyszących tekstom jest: • uwrażliwianie uczących się na łączliwość składniowo-semantyczną jednostek leksykalnych; • rozwijanie ich umiejętności stosowania parafraz i omówień; • rozwijanie umiejętności posługiwania się synonimami kontekstowymi; • rozwijanie umiejętności definiowania znaczeń wyrazów; • uczenie pracy z różnego rodzaju słownikami . Część Słowa, które warto zapamiętać zawiera te wyrazy, zwroty i wyrażenia, które pojawiły się w tekstach lekcji i uznane zostały za warte zapamiętania lub przypomnienia . blok zamyka sekcja Powiedz lub napisz, która zachęca studentów do przygotowywania dłuższych wypowiedzi ustnych i/lub pisemnych na tematy poruszane w tekstach . Większość proponowanych typów zadań wyko- rzystywanych jest w egzaminach certyfikatowych sprawdzających stopień opanowania sprawności czytania w języku polskim . Praca z podręcznikiem umożliwia więc uczącym się rozwijanie różnych umiejętności i jednoczesne zapoznawanie się z technikami egzaminacyjnymi . jednostki podręcznika pojawiają się w określonej kolejności . tworzą one jednak raczej mozaikę niż układ spiralny: znajomość leksyki z jednego bloku nie warunkuje więc zrozumienia tekstów znajdujących się w następnej części . oznacza to, że poszczególne tematy można realizować w do- wolnej kolejności . od prowadzących zajęcia zależy także, które teksty z danej jednostki wybiorą oraz, które ćwiczenia wykorzystają w swojej pracy . teksty prezentowane w podręczniku pochodzą, podobnie jak w części poprzedniej, z rozma- itych źródeł, choć zdecydowanie dominują w nim publikacje prasowe (internetowe) . Przy ich doborze podstawowe kryterium stanowiły: t e m a t oraz swego rodzaju „u n i w e r s a l n o ś ć” w podejściu do przedstawianego zagadnienia . Rozwiązania większości ćwiczeń o charakterze zamkniętym znajdują się w kluczu, dzięki czemu uczący się będą mogli sprawdzić, czy prawidłowo rozwiązali zamieszczone w podręczniku zadania . klucz nie podaje jednak, nawet w wersji przykładowej, rozwiązań zadań o charakterze otwartym, czyli tych, w których uczący się muszą samodzielnie sformułować odpowiedź, wypowiedzieć się na dany temat czy ustosunkować się do konkretnej opinii . Podręcznik może być więc jedynie częścio- wo wykorzystywany jako pomoc w samodzielnej nauce języka . miłej pracy, Autorka 1 zob . ABC metodyki nauczania języka polskiego jako obcego, a . Seretny i e . lipińska, universitas, kraków 2005, s . 88–100 oraz 200–225 .   RODZINA XXI WIEKU jedynym rozsądnym sposobem wychowania jest oddziaływanie własnym dobrym przykładem, a jeśli nie można inaczej – odstraszającym przykładem . tylko życie poświęcone innym warte jest przeżycia . Albert Einstein  10 Nie żyjemy dla siebie Trudno nie zgodzić się z Klausem Bachmannem: tradycyjna rodzina przeżywa – także w Polsce – głęboki kryzys. Wskaźniki rozwodów są coraz wyższe (sięgając w dużych miastach niemal po- łowy zawieranych małżeństw), przybywa konkubinatów (jeszcze całkiem niedawno nazywanych życiem na kocią łapę, obecnie zaś, przeniesionym z zupełnie innej sfery znaczeniowej, słowem: narzeczeństwo), coraz więcej dzieci wychowywanych jest w rodzinach niepełnych, rozbitych czy wręcz „wielokrotnie rozłożonych”. Rodzina wielopokoleniowa też odeszła już w przeszłość. Dziad- kowie sami pracują i rzadko mogą pomóc własnym dzieciom w wychowaniu ich potomków. Ko- biety stymulowane do rozwoju zawodowego i ograniczane w prawach macierzyńskich – zmuszane są (przez pracodawców i otoczenie) do powrotu do pracy cztery miesiące po narodzinach dziecka, które w tym momencie przekazywane jest w ręce niani, spędzając z nią niejednokrotnie więcej czasu niż z rodzoną matką. Społeczna utopia kryzys, jakiego jesteśmy świadkami, nie oznacza jednak i oznaczać nie może potrzeby zmiany definicji małżeństwa i rodziny, jak to postuluje klaus bachmann . jego pomysł przypomina nieco zachowanie lekarza, który spotykając pacjenta chorego na cukrzycę, zamiast zacząć go leczyć, za- proponowałby (w imię samozadowolenia chorego, rzecz jasna) taką zmianę definicji zdrowia, by obejmowała ona również chorych na to schorzenie . uzasadnieniem może być – by kontynuować analogię – głębokie przekonanie lekarza, że medyczne określenia zdrowia, oparte na laboratoryj- nych pomiarach, należą już do przeszłości . Podobnie niestety zachowuje się niemiecki publicysta . Widząc kryzys, postuluje takie zmiany prawne, które sprawiłyby, że to, co obecnie uważane jest za zło, któremu prawo ma przeciwdziałać lub przynajmniej nie sprzyjać, stanie się dobrem . Rozwody, porzucone przez ojców potomstwo, matki z gromadką dzieci, z których każde ma innego tatusia lub brak odpowiedzialności za dru- giego człowieka mają się stać normą, na straży której stać będzie prawo . normalne małżeństwo i zbudowana na nim rodzina ma być zaś w tej wizji pieśnią odległej przeszłości, atawizmem krwi, z którym nie należy się liczyć i którym nie trzeba się przejmować . Skutkiem takiej zmiany definicji ma być ( . . .) nowe lepsze społeczeństwo, w którym ludzie będą żyli w wolnych związkach: dobierających się na dowolny okres i dowolnie kompletowanych . dwaj panowie i trzy panie, a do tego staruszkowie, którzy – z braku lepszego zajęcia, i jak rozumiem jed- nak za odpowiednią opłatą – będą zajmować się dziećmi poczętymi w rozmaitych układach owego związku . Wszystko z wolnej woli, we wzajemnym poszanowaniu i z możliwością odejścia . Wizja to może i piękna, ale całkowicie nierealna, bo oparta na dwóch zasadniczych błędach . Pierwszym z nich jest odrzucenie pierwotnego, być może atawistycznego i niegodnego ludzi cywi- lizowanych, ale jednak jak najbardziej rzeczywistego instynktu krwi, z którym bachmann chciałby się rozstać . Zew krwi Siłę biologii, przywiązania do własnych korzeni najsilniej widać u dzieci adoptowanych . W większości przypadków, gdy tylko dorastają, zaczynają – niezależnie od tego, jak szczęśliwe są ich przybrane rodziny – poszukiwać biologicznych rodziców . Potrzeba przynależności, wiedzy, za- 11 korzenienia jest tak mocna, że wolą poznać najgorszą nawet prawdę, niż trwać w nieświadomości pochodzenia, krwi, genów . tak się też składa, że przeważająca część rodziców pragnie wychowywać własne, a nie cudze dzieci . to pragnienie jest tak mocne, że prowadzić może do samooszukiwania się czy hipokryzji, na które powołuje się bachmann, wskazując, że blisko jedna czwarta amerykańskich mężczyzn nie wychowuje biologicznie własnych dzieci . Pytanie tylko, ilu z nich rzeczywiście o tym wie . . . i ilu, gdyby się dowiedziało, mimo całego wieloletniego przywiązania, zaczęłoby je traktować inaczej, zapewne gorzej . o wiele łatwiej bowiem ślęczeć całą noc przy własnym dziecku (by posłużyć się archaiczną prze- nośnią: „krwią z mojej krwi, kością z moich kości”) niż przy dziecku cudzym, nie moim . i w prze- ważającej części wypadków nie ma znaczenia – niestety, ale taka jest natura człowieka – jak długo znam to dziecko, ile razem przeżyliśmy i co nas łączy . liczy się instynkt, biologiczny atawizm, zew krwi matki i ojca . instynkt macierzyński i ojcowski, który w kulturze staje się miłością rodzicielską . miłością, która choć jest decyzją, to ma swoje korzenie w biologii . tego, co napisałem, nie podważa świadectwo rodziców dzieci adoptowanych . ich miłość, i przy- znają to psycholodzy, jest bowiem inna niż miłość rodziców biologicznych . ale i ona opiera się na akcie wzięcia pod swoje skrzydła . narodzenia w miłości . Procedura nadania dziecku adopto- wanemu nazwiska rodziców jest tego obrazem . ono nie jest już obce, ale przez przyjęcie naszego nazwiska staje się nasze, oswojone . ale i tak miłości do niego trzeba się uczyć, szczególnie gdy ma się też dzieci biologiczne . Nieodpowiedzialni single Rodzinę buduje jednak nie tylko ów biologiczny atawizm, ale także, a może przede wszystkim, kultura . i to ona, a nie skostniałe prawo, ponosi główną winę za postępujący rozpad więzi społecz- nych i rodzinnych . nasza kultura budowana jest bowiem na przekonaniu, że posiadamy rozmaite prawa, w tym najbardziej fundamentalne prawo do przyjemności . od zapewnienia nam tych praw są oczywiście inni ludzie oraz państwo . my sami nie mamy natomiast żadnych obowiązków wobec innych, bo te określane są jako zniewolenia . Plaga rozwodów, konkubinatów, matek (a coraz częściej także – o ile zgodzi się na to sąd – oj- ców) samotnie (lub na zmianę) wychowujących dzieci, samotnych staruszków, których nikt nie odwiedza (wiadomo: kariera, przyjaciele, rozrywka), ma swoje korzenie właśnie w owym wspo- mnianym zaniku odpowiedzialności i obowiązku . bez nich nie ma mowy o odbudowie więzi społecznych . i nic nie zmieni tu zastąpienie rodziny opartej na krwi związkami opartymi na wyborze czy interesie (małżeństwo – o czym bachmann zresztą nie wspomina, w naszej kulturze oparte jest na wolnym wyborze, a nie na więzach krwi) . jeśli bowiem nie bierzemy odpowiedzialności za własne dziecko i decydujemy się na pozostawienie go, to niby dlaczego mamy wiernie wychowywać dziecko sąsiadów, którzy powierzyli je nam na dwa dni w tygodniu? dlaczego za nie mamy być odpowiedzialni, a za swoje nie? dlaczego, jeśli nie mamy czasu dla własnych rodziców – mamy interesować się staruszkami, którzy zamieszkali u nas, opiekując się naszym dzieckiem? Płacimy im za to, ale kiedy staną się bezużyteczni, możemy ich wymienić na „lepszy model” . . . Co ma nas przed tym powstrzymać? odpowiedzialność za drugiego człowieka i świadomość, że nie żyjemy dla siebie, i że nie nasze zadowolenie jest głównym celem istnienia . 12 Moralny wymiar prawa aby powróciły one jednak do naszego myślenia, potrzebna jest moralna krucjata, w której istot- ną rolę do odegrania ma prawo . zamiast jednak zmieniać definicje rodziny i małżeństwa, powinno się ono raczej zająć umacnianiem więzów rodzinnych i wspieraniem ich . upraszczanie procedur rozwodowych, wprowadzanie łatwiejszych do rozwiązania kontraktów między kobietą a mężczy- zną, którzy mają dzieci – bez wątpienia temu nie służy . Pomóc zaś może choćby jasny sygnał od prawodawcy, że wierność, stałość i dzietność związku ma dla państwa i obywateli znaczenie . jak to zrobić? Choćby wprowadzając do prawa skarbowego możliwość rozliczania się nie tylko wspólnie z małżonkiem, ale też z dziećmi, albo – jak postulował przed kilkoma laty katolicki arcybiskup Sydney george Pell, wprowadzając zasadę, że osoby po roz- wodach wstępujące w ponowny związek małżeński pozbawione są części przywilejów podatkowych małżonków . takie rozstrzygnięcie, choć oczywiście trudne do przeprowadzenia – byłoby jasnym sygnałem, że państwo wspiera rodzinę, a odpowiedzialność po prostu się opłaca . Tomasz Terlikowski doktor filozofii, zastępca redaktora naczelnego tygodnika „ozon” 29 .10 .2005 „Rzeczpospolita” NOTATKI 13 Ćwiczenia I. Artykuł jest polemiką z tekstem autorstwa Klausa Bachmanna Proszę spróbować  zrekonstruować główne tezy postawione przez Bachmanna, zestawiając je z kontrar- gumentacją Terlikowskiego.  tezy klauSSa baChmana kontRaRgumenty tomaSza teRlikoWSkiego II. Proszę szybko odnaleźć w tekście akapity, w których autor mówi o: 1 . podstawowym przekonaniu, na którym opiera się nasza kultura . 2 . pomyśle australijskiego hierarchy . 3 . dwu błędach wizji bachmanna . 4 . ludzkiej potrzebie odnajdywania biologicznych korzeni . 5 . miłości rodziców do dzieci adoptowanych . 6 . odpowiedzialności za drugiego człowieka . 7 . rodzinie wielopokoleniowej . III. Proszę sparafrazować poniższe zdania, zastępując zaznaczone fragmenty słowami  (zwrotami, wyrażeniami) o znaczeniu podobnym.  Przykład: tradycyjna rodzina przeżywa – także w Polsce – głęboki kryzys . tradycyjna rodzina przeżywa – także w Polsce – wyjątkowo trudny okres . 14 1 . normalne małżeństwo i zbudowana na nim rodzina ma być zaś w tej wizji pieśnią odległej prze-­ szłości, atawizmem krwi, z którym nie należy się liczyć i którym nie trzeba się przejmować . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2 . o wiele łatwiej ślęczeć całą noc przy własnym dziecku . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3 . ich miłość opiera się na akcie wzięcia pod swoje skrzydła . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 4 . kultura, a nie skostniałe prawo, ponosi główną winę za postępujący rozpad więzi społecznych i rodzinnych . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5 . Płacimy im za to, ale kiedy staną się bezużyteczni, możemy ich wymienić na „lepszy model” . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 6 . Pomóc zaś może choćby jasny sygnał od prawodawcy, że wierność, stałość i dzietność związku ma dla państwa i obywateli znaczenie . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . IV. Z poniższego fragmentu tekstu usunięto wskaźniki zespolenia, zaimki względne itp.  Proszę spróbować zrekonstruować tekst, nie korzystając przy tym z oryginału. Pierw- sze uzupełnienie jest przykładem.  jakiego kryzys, . . . . . . .0 jesteśmy świadkami, nie oznacza jednak . . . . . . . . . . . . .1 oznaczać nie może potrzeby zmiany definicji małżeństwa i rodziny, . . . . . . . . .2 postuluje klaus bachmann . jego pomysł przypomina nieco zachowanie lekarza, . . . . . . . . . . . . . .3 spotykając pacjenta chorego na cukrzycę, . . . . . . . . . . . . .4 zacząć go leczyć, zaproponowałby (w imię samozadowolenia chorego, rzecz jasna) taką zmianę definicji zdrowia, . . . . . . . . .5 obejmowała ona również chorych na to schorzenie . uza- sadnieniem może być – . . . . . . . . . .6 kontynuować analogię – głębokie przekonanie lekarza, . . . . . . .7 medyczne określenia zdrowia, oparte na laboratoryjnych pomiarach, należą już do przeszłości . Podobnie niestety zachowuje się niemiecki publicysta . Widząc kryzys, postuluje takie zmiany prawne, . . . . . . . . .8 sprawiłyby, . . . . . . .9 to, . . . . . . .10 obecnie uważane jest za zło, . . . . . . . .11 prawo ma przeciwdziałać lub przynajmniej nie sprzyjać, stanie się dobrem . Rozwody, porzucone przez ojców potomstwo, matki z gromadką dzieci, z . . . . . . . . . .12 każde ma innego tatusia . . . . . . . .13 brak odpowiedzialności za drugiego człowieka mają się stać normą, na straży . . . . . . . . . . . .14 stać będzie prawo . normalne małżeństwo . . . . . . . . .15 zbudowana na nim rodzina ma być zaś w tej wizji pieśnią odległej przeszłości, atawizmem krwi, z . . . . . . . . . . . . .16 nie należy się liczyć i . . . . . . . . . . . . . . .17 nie trzeba się przejmować . 15 V. Proszę połączyć wyrazy z kolumny A z wyrazami z kolumny B i ułożyć z nimi zda- nia. Przykład: Współczesne społeczeństwo przeżywa obecnie głęboki kryzys. przeżywać – kryzys a . 1 . odejść 2 . postulować 3 . przeciwdziałać 4 . być 5 . odrzucić 6 . nadać 7. przeżywać 8 . stać się 9 . odegrać 10 . umacniać 11 . upraszczać b . zmiany złu bezużytecznym w przeszłość więzi procedury rolę tezę kryzys normą nazwisko NOTATKI 16 Rodzina wielorodzinna Rozwiedli się i zawarli nowe małżeństwa. Teraz wspólnie z tłumem dzieci tworzą związki, których nie potrafimy nawet nazwać. Ostrzegamy: łatwo się będzie pogubić. Czeka was gąszcz poplątanych relacji i krzyżujących się związków rodzinnych. Kto jest kim dla kogo? Będą tu wszyscy: dzieci naszych bohaterów, ich dzieci z poprzednich małżeństw, dzieci ich byłych żon i byłych mężów urodzone w związkach z nowymi partnerami. I z poprzednimi partnerami. Będą małżonkowie i byli małżonkowie, teściowie i byli teściowie. Będzie to zagmatwane i skomplikowane, tak jak zagmatwana i skomplikowana bywa rodzina u progu XXI wieku. Kiedyś świat był prostszy. Mama i tata, dzieci, dwie pary dziadków. Koniec, kropka. Dziś struk- tury rodzinne wylały się poza tradycyjne ramy i nawet nasz język nie nadąża za tymi zmianami. Kim jest dla mnie brat mojego brata, który nie jest moim bratem? A kim jest trzecia żona mojego pierwszego męża, która jest matką chrzestną mojej córki z drugiego małżeństwa? Prosimy więc o cierpliwość i skupienie. W przeciwnym razie nie zrozumiecie, jak jest zbudowana i jak funkcjo- nuje rodzina wielorodzinna. na Wszystkich świętych pani barbara Schiller, właścicielka salonu z antykami w zielonej gó- rze, zrobiła obiad dla 12 osób . ( . . .) Przy stole usiedli: pani barbara ze swoim drugim mężem i dwój- ką dzieci, jej były mąż zenon z synem z nowego związku, kuba – syn barbary i zenona – z żoną i jeszcze kilkoro przyjaciół . jej obecna rodzina składa się z dwóch rodzin, jakie powstały po rozsta- niu z zenonem . dziesięć lat po rozwodzie, kiedy już oboje znaleźli kolejnych partnerów, odnowili ze sobą kontakt . od dwudziestu lat nie wyobrażają sobie życia bez rodzinnych spotkań przy każdej nadarzającej się okazji albo i bez . Stworzyli rodzinę, którą socjologowie nazwali „zrekonstruowaną”, psychologowie „powtórną”, ale chyba najwłaściwsze będzie dla niej określenie „wielorodzinna” . – takich rodzin będzie w Polsce przybywać – uważa anna giza z instytutu Socjologii uW . – dla wielu osób rozwód nie jest już dzisiaj dramatem ekonomicznym, a wówczas łatwiej o utrzy- mywanie poprawnych stosunków, bo nikt nikomu nie wyrządził materialnej krzywdy – mówi . Rodzina od początków dziejów ludzkości była gwarantem przetrwania, bez niej człowiek nie miał szans na zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb . ( . . .) dziś pozostanie razem coraz częściej przestaje być nieodzownym warunkiem przetrwania . Rozwijający się sektor usług eliminuje wiele ról, w których dawniej występowali małżonkowie . nie trzeba już gotować – można zamiast tego wyskoczyć do baru szybkiej obsługi lub kupić mrożonkę i włożyć ją do mikrofalówki . nie trze- ba prać, bo na osiedlu jest pralnia itp . awans edukacyjny, zawodowy i społeczny kobiet sprawił, że mogą one samodzielnie zdobywać środki do życia . tak więc wspólny budżet domowy coraz częściej przestaje być głównym czynnikiem więzi . – dzisiaj w rodzinie mamy się przede wszystkim dobrze czuć . Rozwijać osobowość, zyskiwać uznanie i być kochanym – mówi giza . ( . . .) Przykład rodzin wielorodzinnych, które zechciały podzielić się z „newsweekiem” swoimi do- świadczeniami, świadczy o tym, że można zapomnieć o ranach i złych wspomnieniach związanych z rozstaniem i zbudować nowe, harmonijne relacje . najpierw jednak jest rozwód . nawet jeśli ma on pokojowy przebieg, zawsze rani obie strony . byłym małżonkom trudno jest się potem widywać, rozmawiać . naturalnym powodem do tego staje się dziecko . ( . . .) 1 adam lewiński, agent ubezpieczeniowy nationale nederlanden, od czterech lat co weekend jeździ z podwarszawskich marek do Radzymina, gdzie razem z byłą żoną i jej nowym mężem mieszka jego ośmioletni syn artur . zdaniem adama jego byłe małżeństwo to książkowy przykład niedopasowania się . Po dwóch latach skończyło się rozwodem . – Raczej nie dążyłbym do spotkań z byłą żoną, gdyby nie dziecko . bo i po co? – stwierdza lewiński . gdyby nie starania rodziców, zapewne żyliby z dala od siebie także czterej „bracia”, którzy skom- plikowane relacje rodzinne sprowadzają do zdania: „brat mojego brata nie jest moim bratem” . ( . . .) ale nie tylko więzi pokrewieństwa w rodzinach wielorodzinnych są skomplikowane . jeszcze trudniejsze bywają relacje wewnątrz tych rodzin . zwłaszcza te, które dotyczą dzieci i nowych part- nerów zjawiających się na miejsce mamy czy taty . ( . . .) W drugim związku trzeba zapewnić dziecku poczucie bezpieczeństwa . trzeba tłumaczyć: „nie będę cię mniej kochała dlatego, że mam kogoś drugiego” . tylko wówczas, gdy dziecko nie będzie zazdrosne o drugiego partnera, jest szansa, że nawiąże się między nimi przyjaźń . bez niej niemożliwe byłyby wielorodzinne święta, grupowe wyjazdy . ( . . .) Przyrodnie rodzeństwo jest często jedyną szansą na posiadanie brata lub siostry . jednak wspólne przebywanie przyrodniego rodzeństwa, zwłaszcza na początku znajomości, wymaga od rodziców taktu i uwagi . – absolutnie nie należy wpakowywać starszego dziecka w opiekę nad młodszym rodzeństwem, jeżeli wyraźnie tego nie chce – ostrzega psycholog dziecięcy monika Rościszewska- Woźniak . (…) Sielankę, jaka dziś przebija z wielorodzinnego życia niektórych ludzi, poprzedziło jednak cier- pienie dzieci, zawiedzione nadzieje rodziców i łzy wylane po obu stronach . bo przecież nowe szczę- ście nie zjawiło się ani szybko, ani łatwo . tylko dzięki cierpliwości, wzajemnej tolerancji i braku zazdrości udało się pogodzić sporne racje . nie jest to częste zjawisko . świadczy o tym zdziwienie, z jakim często spotykają się rodziny, które z życiowego dramatu zdołały wyjść w miarę obronną ręką . Pewnie, że lepiej by było, gdyby wszyscy żyli z tatusiami i mamusiami do końca świata . ale czasem jest to niemożliwe i jedyne, co mogą zrobić dorośli w takich sytuacjach, to nie przenosić swojego nieszczęścia na dzieci . tak poukładać życie, żeby cierpiały jak najmniej . ( . . .) Małgorzata Fiejdasz, Krystyna Romanowska „newsweek” nr 12, 2001 1 Ćwiczenia I. Przed  przeczytaniem  tekstu  proszę  zastanowić  się,  co  może  oznaczać  określenie  „rodzina wielorodzinna”. II. Czy znają Państwo poniższe słowa i zwroty (wyrażenia)? W razie wątpliwości proszę  sięgnąć do słownika i zapisać ich definicje oraz inne ważne, zdaniem Państwa, infor- macje.  . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1 . gąszcz . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2 . sielanka . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3 . nieodzowny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 4 . zagmatwany . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 5 . sporny . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 6 . nadążać za czymś (kimś) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 . nadarzać się . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 8 . wpakować kogoś w coś . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 9 . coś przebija z czegoś 10 . wyjść z czegoś obronną ręką . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . III. Proszę odpowiedzieć na poniższe pytania. 1 . Czym różni się rodzina wielorodzinna od rodziny wielopokoleniowej? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 2 . jak należy rozumieć stwierdzenie: „nawet język nie nadąża za zmianami”? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 3 . które z określeń opisywanej rodzina „powtórna”, „zrekonstruowana” czy „wielorodzinna” wyda- je się najbardziej trafne? dlaczego? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 4 . dlaczego, zdaniem autorek tekstu, rodzina przestała być „gwarantem przetrwania”? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 1 5 . jakie dwa aspekty życia są bardzo skomplikowane w rodzinach wielorodzinnych? dlaczego? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 6 . jaka odpowiedzialność ciąży na dorosłych? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 7 . jak wygląda sytuacja rodziny w Państwa krajach? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . IV. Proszę poukładać poniższe fragmenty tak, by tworzyły logiczną całość. Zdanie roz- poczynające tekst zostało oznaczone numerem 1 (proszę nie korzystać z tekstu pod- czas wykonywania ćwiczenia). 1 ___ Rozwiedli się i zawarli nowe małżeństwa . teraz wspólnie z tłumem dzieci tworzą związki, których nie potrafimy nawet nazwać . ostrzegamy: ___ będą małżonkowie i byli małżonkowie, teściowie i byli teściowie . ___ struktury rodzinne wylały się poza tradycyjne ramy i nawet nasz język nie nadąża za tymi zmianami . kim ___ tu wszyscy: dzieci naszych bohaterów, ich dzieci z poprzednich małżeństw, dzieci ich byłych żon i byłych mężów urodzone ___ świat był prostszy . mama i tata, dzieci, dwie pary dziadków . koniec, kropka . dziś ___ w związkach z nowymi partnerami . i z poprzednimi partnerami . ___ tak jak zagmatwana i skomplikowana bywa rodzina u progu XXi wieku . kiedyś ___ pierwszego męża, która jest matką chrzestną mojej córki z drugiego małżeństwa? ___ łatwo się będzie pogubić . Czeka was gąszcz poplątanych relacji i krzyżujących się związków rodzinnych . kto jest kim dla kogo? będą ___ jest dla mnie brat mojego brata, który nie jest moim bratem? a kim jest trzecia żona mojego ___ będzie to zagmatwane i skomplikowane, 20 Dzieci to skarb środowiska z marginesu społecznego używają dzieci jako złodziejskiego narzędzia . nieletniemu do 12 . roku życia – także złapanemu na kradzieży – praktycznie nie grozi żadna kara, nie można go nawet wsadzić do poprawczaka . dlatego właśnie mali chłopcy wybijają szyby w samochodach stojących na światłach, wyrywają kobietom torebki, wynoszą rzeczy z supermarketów . Często, co potwierdza policja, z ich dorobku utrzymują się całe rodziny . zwykli, prawi obywatele nie zmuszają dzieci do czynów nierządnych, do kradzieży czy żebra- nia . mają bardziej wyrafinowane metody na czerpanie korzyści ze swoich pociech – niekoniecznie materialnych i niekoniecznie od razu . Choć w policyjnych raportach tego nie ma, w stolicy pracują nawet niemowlęta – jako modele lub aktorzy w reklamach . każdy casting na dziecięcych aktorów do reklamy telewizyjnej przyciąga średnio 300 kandy- datów . organizatorzy rozpoznają już stałych bywalców . mogą wskazać palcem te śliczne bliźniaki, które pojawiają się z mamą przy każdej okazji i przez wiele godzin czekają w ścisku na swoją kolej . Po kilku podejściach otwarcie mówią, że mają dość . mama nie odpuszcza . – dzieci przychodzą na castingi podmalowane, wyczesane, w najlepszych strojach . Przecież tak musieli je wystroić rodzice . Po co? Wiadomo, żeby ich dziecko wygrało, okazało się ładniejsze i zdol- niejsze niż inne – mówi tomasz hryniszyn, producent reklam z firmy easy hell Productions . Rodzice często sami wywodzą się z branży związanej z reklamą lub show-biznesem, więc do biednych raczej nie należą . – Pieniądze też mają znaczenie – mówi jednak hryniszyn . – nawet w bogatej Warszawie mało jest osób, dla których zarobienie przez dziecko w 10 godzin dwóch do czterech tysięcy złotych nie miałoby żadnego znaczenia . – to fałsz, że dziecko w tym wieku samo chce planować swoją „karierę” – twierdzi psycholog anna Siewierska . – ono po prostu nie jest w stanie myśleć w ten sposób . to rodzice wiedzą, że jeśli ich syn będzie dużo grać, mają szansę czerpać z tego coraz większe profity i zbudować mu pozycję w branży . opowieści rodziców, że dziecko samo chce być w przyszłości zawodowym modelem czy aktorem, są po prostu nieprawdziwe . jemu bycie gwiazdą nie jest do niczego potrzebne . – a rodzice myślą przede wszystkim o sobie – uzupełnia hryniszyn . – nie można powiedzieć, że udział w castingu jest zły dla dziecka, do chwili, gdy nie idzie ono tam, by wygrać, ale by zobaczyć, jak to jest, i gdy może w każdej chwili powiedzieć, że chce wracać do domu . niezwykle rzadko zdarza się jednak, żeby dziecko nie przyszło albo wyszło w trakcie, bo straciło ochotę – mówi tomasz hryniszyn . – niektóre dzieci są tak nieśmiałe, że od razu widać, że nie przyszły tu z własnej woli . boją się, chowają, nie chcą się odezwać – dodaje organizatorka castingów . – dzieci najgorzej znoszą porażkę na tak zwanym recastingu, czyli drugim przesłuchaniu, w którym bierze udział trójka, czwórka najlepszych kandydatów – mówi jolanta grodzicka z agen- cji gudejko . – to, jak dziecko przeżywa takie odrzucenie, dość prosto odwzorowuje, jakie znaczenie przy- wiązuje do castingu jego rodzic – zapewnia anna Siewierska . Psychologowie ostrzegają, że takie dziecko może uzależnić się od ocen innych . będzie dostrzegać siebie jako wspaniałe lub złe, o ile ludzie w otoczeniu właśnie tak je widzą . jego system wartości i duchowy spokój w każdej chwili mogą runąć . W renomowanej warszawskiej klinice leczą się ciężko pracujące ofiary niespełnionych rodziciel- skich ambicji . niedawno trafiła tam cierpiąca na anoreksję 17-latka wychowywana przez samotną, pełną po- święcenia matkę, która z powodu urodzenia dziecka nie skończyła studiów, zrezygnowała z włas- 21
Pobierz darmowy fragment (pdf)

Gdzie kupić całą publikację:

Per Aspera ad Astra. Podręcznik do nauki języka polskiego. Ćwiczenia rozwijające sprawność czytania (C1)
Autor:

Opinie na temat publikacji:


Inne popularne pozycje z tej kategorii:


Czytaj również:


Prowadzisz stronę lub blog? Wstaw link do fragmentu tej książki i współpracuj z Cyfroteką: